Drie gedachten over het Israëlisch-Palestijnse conflict: Een alternatief perspectief

Auteur: Ayellet Pelled, BSc

Ayellet Pelled is Master student en docent in Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Haifa. Zij is momenteel woonachtig is Haifa en bekijkt vanuit wetenschappelijk oogpunt de situatie in haar land.
–Deze tekst is vrij vertaald vanuit het Engels–

De eerste gedachte

Israël staat bekend, tenminste onder hen die er wonen, als een land met een unieke mix aan culturen, religies en etniciteit en een miljoen meningen, die op de op de een op andere manier weten samen te leven in een land zo groot als een banaan. Een banaan van 20.700km2, maar alles is relatief. In deze banaan vind je altijd wel iemand die niet te beroerd is om uit te wijden over zijn of haar mening, en vooral om je hiervan te overtuigen (want in Israël heeft iedereen altijd gelijk). Deze mix is juist zo’n belangrijk ingrediënt van Israël, iets waar je niet eens bij stilstaat totdat er iets gebeurt en je je ineens weer realiseert waar je leeft. Dat was het geval de zomer van 2014.

Zoals altijd waren er deze zomer demonstraties die elke mening representeerde, maar deze keer leek het of de positie die mensen innamen extremer waren en leidde tot intolerantie voor anderen. Het leek alsof de hoop op een mooie toekomst, of überhaupt op een toekomst, langzaamaan verdween. Groepen aan de ene kant die riepen om vrede en democratie, terwijl er aan de overkant gescandeerd werd voor de steun voor soldaten die hun leven riskeren. Stemmen voor Israël om Gaza te verlaten en aan de andere kant stemmen die riepen dat Israël Gaza al jaren geleden heeft verlaten. Tegelijkertijd de tegenpartij tot stilte manend door ze verraders en ongevoelige agressors te noemen. Online netwerken stonden vol met woorden van haat tegen elkaar, alsof er geen ruimte was voor de verschillende meningen en met extremisten die aan beide kanten hun leer wilde opleggen. Het leek erop dat een burgeroorlog op het punt stond om los te barsten.

Totdat er een derde partij opstond. Gek genoeg kwam deze stem vanuit de soldaten, die maanden weg waren geweest en bij terugkomst gechoqueerd waren van wat er in de tussentijd gebeurd was. Ze zeiden zich te schamen voor de haatuitingen en zij waren het die aangaven dat hetgeen hen op de been hield juist de gedachte was dat zij die mooie mix aan religies en gewoonten in hun land beschermden. De soldaten herinnerde mensen eraan dat wat belangrijk is in Israël, waardoor de mensen met gematigde gedachtegangen wakker werd geschud en aangaven dat de extremisten, hoe luid zij ook waren, niet de meerderheid vertegenwoordigen. 

De tweede gedachte 

Vele burgerinitiatieven vonden plaats tijdens deze hectische zomer. Je hoort er weinig van omdat deze iedere dag plaatsvinden, met of zonder oorlog. Helemaal in de meer saamhorige steden zoals Haifa. Een voorbeeld is de tweetalige kinderopvang, waar kinderen met verschillende religieuze achtergronden onderwezen worden in het Arabisch en het Hebreeuws. Daarnaast is er “de vereniging van Hadar”, een socio-educatieve groep waaraan kinderen met verschillende etnische achtergronden en religies participeren. Tijdens de zomer van 2014 was het belangrijk voor deze groep, als voor vele anderen, om berichten van liefde de wereld in te sturen. Om zo aan te kaarten dat de media geen representatief beeld schetsen van wat er in het echte leven gebeurt. Zij schreven berichten in het Hebreeuws/ Arabisch en Engels, zodat het een grote groep kon bereiken.

Een voorbeeld, een vriendin van mij plaatste het volgende bericht op Facebook:  “Burgers van Gaza, jullie zijn niet mijn vijanden en ik ben niet die van jullie. Mijn hart gaat uit naar alle Palestijnen en Israëli’s die in angst en wanhoop leven. Er zijn velen zoals ik, geschokt door het geweld en de haat van alle kanten. Er zijn nog steeds veel mensen onder ons die geloven dat de Israëli’s en Palestijnen in een vrij Palestina in vrede naast elkaar kunnen leven.  Gelieve de hoop niet op te geven. Mogen u en uw gezin veilig zijn.”

De derde gedachte

Vorige week werden er twee feesten op dezelfde dag gevierd. Yom Kippur: de meeste religieuze dafoto ayelletg voor Joden en Id el Adkha: een van de meest religieuze dagen voor Moslims en Druzen. Tijdens Yom Kipur wordt het lot van ieder mens bepaald. Tijdens deze dag (en de avond ervoor) eten mensen niet, ze werken niet en rijden geen auto en besteden hun dag met zelfonderzoek. Id el Adkha markeert de binding van Ishmaël. Op deze feestdag wordt, behalve de beroemde pelgrimstocht naar Mekka, tijd besteed met familie en buiten feest gevierd.

De tradities rondom deze feestdagen zijn behoorlijk anders en vallen slechts eens in de 17 jaar op dezelfde dag. Vele verschillende sociale groeperingen riepen de Joodse en Arabische gemeenschap op duidelijk te maken dat deze tradities elkaar niet in de weg zitten of tegenspreken. Om zo de wereld te laten zien (en elkaar) dat we juist het schoolvoorbeeld zijn van co-existentie, tolerantie en wederzijds respect.

Voorbeelden:

Copyright 2014, All rights reserved | gepubliceerd: 21-10-2014